Malema het die ANC daarvan beskuldig dat hulle Madikizela-Mandela se nalatenskap verraai het deur ’n koalisie met die DA aan te gaan, wat hy as ’n bondgenootskap met “wit kapitaal” bestempel het. Hy het ook Vryheidsdag as ’n hol viering afgemaak, met verwysings na diensleweringskrisisse in Brandfort en die breër Masilonyana-munisipaliteit. Waarnemers beskou hierdie uitsprake as ’n poging om rasse- en klasverdelings aan te wakker, veral deur wit Suid-Afrikaners as antagoniste voor te stel.
Sy opmerkings oor Orania gekoppel aan sy verwerping van die 1994-beskikking, versterk vrese dat die EFF se retoriek rasseverhoudinge in Suid-Afrika kan verswak. Deur vryheid as “onvoltooid” te beskryf en historiese griewe te beklemtoon, het Malema net weer gepoog om spanning aan te wakker, veral in ’n land waar dit reeds wêreldwyd aandag geniet.
Kritici waarsku dat sulke toesprake gemeenskappe verder van mekaar kan vervreem, wat samewerking in die RNE en ekonomiese herstel bemoeilik.
Terwyl Malema se fokus op plaaslike kwessies soos watertekorte en werkloosheid aanklank vind, word sy benadering as polariserend beskou.